मराठी गझल -

 किती बोलतो रोजच आपण

हवे कशाला काही कारण

तुझे बोलणे मी ऐकावे

छानच जातो दोघांचा क्षण

उगाच वाटे उंच उडावे

असे जरी हाताला काकण

टाळू नकोस मजला आता

सोबत राहू आपण साजण

तुझी आठवण सभोवताली

रोजच वाटे आहे श्रावण

रोज खेळ हे नवे जीवना

मागून कसे ना मिळे मरण

किरण पिंपळशेंडे.©