Kiran Pimpalshende

 

 

 

 🪻आईस अर्पण...🪻 रखरखत्या उन्हात... हवेची एक मंद मंद हलकीशी झुळूक यावी आणि मन सुखावून जावं... ती झुळूक म्हणजे आई असते...!! भेगाळल्या भूमीवर... पावसाची पहिली सर पडावी आणि मंद मंद सुगंधाने मन सुखावून जावं... तो सुगंध म्हणजे आई असते...!! व्याकुळल्या वासराची हाक... ऐकून कपिला भरल्या पान्ह्याने धावत सुटावी आणि वासराची भूक शमवावी... ती भूक म्हणजे आई असते...!! नवजात बालकाचे रडणे... आई तो पहिला आवाज, ते रडणे ऐकून त्या पिल्लाला मीठीत घेते... ती मीठी म्हणजे आई असते...!! ती ह्या जगात असताना किंवा नसताना... तिच्याच अवती भवती आपलं सुंदर जग असते... ते जग म्हणजे आई असते...!! सौ. किरण पिंपळशेंडे.©        कोवळी किरणं ह्या कविता संग्रहातून..

 जे मनाच्या आत आहे तेच बोलू भेटल्यावर आठवांचे बंद गाठोडेहि खोलू भेटल्यावर बोलता आले न काही जे कधीही आपल्याला भेद काही एकमेकांचेच खोलू भेटल्यावर मोजमापे लावली होती तुझ्या माझ्यात तेव्हा काल ज्या केल्या चुका त्या आज तोलू भेटल्यावर राखरांगोळीच झाली आपल्याही भावनांची कोरड्या ओल्या जुन्या जखमाच सोलू भेटल्यावर मीच राधा,रुक्मिणीही, मीच आहे बासरीही शाम तू होऊन ये बेधुंद डोलू भेटल्यावर किरण पिंपळशेंडे ©

 किती बोलतो रोजच आपण हवे कशाला काही कारण तुझे बोलणे मी ऐकावे छानच जातो दोघांचा क्षण उगाच वाटे उंच उडावे असे जरी हाताला काकण टाळू नकोस मजला आता सोबत राहू आपण साजण तुझी आठवण सभोवताली रोजच वाटे आहे श्रावण रोज खेळ हे नवे जीवना मागून कसे ना मिळे मरण किरण पिंपळशेंडे.©